தக்ஸ்லைஃப் படத்தின் முதல் பாதியில், கமல் ஹாசன் இன்னும் மரணம் என்ற கருத்தை ஆராய்ந்து முடிக்கவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது—இந்த முறை, மணி ரத்னத்துடன் இணைந்து. இதற்கு முன் உத்தம வில்லனில் இதைப் பார்த்தோம். “சாகா வரம் போல் சோகம் உண்டோ…” அந்தக் கதையில், கதாநாயகன் விரைவில் இறக்கப் போகிறான், ஆனால் அவன் அழியாமை என்ற சாபத்தைப் பற்றி பேசுகிறான். இங்கு, தக்ஸ்லைஃப் படத்தில், மரணம் (சக்திவேல் கூறுவது போல் ‘யமன்’) அவனைச் சுற்றி இருக்கிறது: நண்பர்களும், எதிரிகளும், இயற்கையே ஒருமுறை அவனைக் கொல்ல முயல்கிறது. அழியாமையின் சாபம் என்பது, உன்னை விட உன்னுடைய அன்புக்குரியவர்களை இழந்து, நினைவுகளால் வேட்டையாடப்படுவது.
சக்திவேலின் உண்மையான எதிரி அவனது கற்பனையில் உருவாகி, பின்னர் உண்மையாக மாறுவது என்ற கருத்து எனக்கு மிகவும் பிடித்தது. இது ஒரு அழகான யோசனை. நாசர் சொல்வது போல், வருடத்தின் சிறந்த வசனமாக இருக்கலாம்: “ஏல முழுக்க விருந்து வெச்சிருவான்; ஓரத்துல பேய தடவி விட்ருவான்.” சக்திவேல், அதிகாரத்தின் மற்றும் குற்ற உலகின் உயர்நிலையில் இருக்கும் எந்த மனிதனைப் போலவே, துரோகத்தின் பயத்தால் வேட்டையாடப்படுகிறான். அவனைச் சுற்றி எதிரிகள்—அவனருகில், அவனுக்குப் பின்னால். மணி ரத்னம் இந்தக் கருத்தை ஒரு அழகான காட்சியில் வெளிப்படுத்துகிறார்: சக்திவேல் மற்றும் அமரன் (சிம்பு) இடையேயான கார் உரையாடல், அமரன் சக்திவேலுக்கு பின்னால் அமர்ந்திருக்கிறான். பின்னால் குத்துவது தானாக எழுதப்படுகிறது.
ஒரு புரோக்ஸி-மகன் அதே பெண்ணை விரும்புவது, ஒரு புரோக்ஸி-மகன் கொலையாளியாக மாறலாம்… இது ஓடிபஸ் ரெக்ஸ் என்ற கிரேக்க சோகத்தை நினைவூட்டுகிறது. ஒரு சீசர்-புரூட்டஸ் போன்ற காட்சி ஷேக்ஸ்பியரை நினைவுபடுத்துகிறது. பனியில் ஒரு துரோகம் (அகதா கிறிஸ்டி நாவல் தலைப்பு போல) மணி ரத்னத்தின் மிகப்பெரிய ரசிகரான குரோசாவாவை நினைவூட்டுகிறது. இவை அனைத்தும் எனக்கு வேலை செய்தன—இவை அனைத்தும் முதல் பாதியில்.
ஆகவே, ஆம், இடைவேளைக்கு முன் படத்தில் நிறைய பிடித்தவை உள்ளன—ஆனால் அமரனின் பலவீனமும், மாணிக்கத்தின் அதிகார பசியும் இன்னும் ஆழமாக செதுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினேன். இருப்பினும், மணி ரத்னம்-ரவி கே. சந்திரன் கூட்டணி மறக்க முடியாத காட்சிகளைத் தருகிறது: சிறு அமர் ஒரு புதிய இடத்திற்கு நடந்து செல்கையில், அவனது சிறிய உடல் பிரமாண்டமான இடத்தில் குள்ளமாகத் தெரிகிறது. ஒரு மகளின் தற்கொலை உடைந்த கண்ணாடியில் பிடிக்கப்படுகிறது, அவளது உடைந்த தந்தையை உடையாத கண்ணாடி வழியாக பார்க்கிறோம். மற்ற அழகான, நுட்பமான தருணங்களும் உள்ளன. இந்திராணியை (திரிஷா) பார்க்கும் அமரனின் கண்களில் ஒளி. சக்திவேல் விடைபெறும்போது இந்திராணியின் புன்னகையின் முகமூடி மறைந்து, சோகமான முகம் தோன்றுகிறது.
வெளியீட்டுக்கு முன் ஆல்பத்தைக் கேட்டேன்—திரையரங்கில் முழு பாடல்களைக் கேட்கும் எதிர்பார்ப்பு இல்லை (மணி ரத்னம் படத்தில் முட்டாள்தனமான எதிர்பார்ப்பு)—ஆனால் ரஹ்மான் பாடல்களை இசையாக எப்படி மறுபயன்படுத்துகிறார் என்பதைக் கேட்க. விண்வெளி நாயகன் இங்கும் அங்கும் தோன்றுகிறது. சுகர் பேபி, குறிப்பாக “என்ன வேணும் உனக்கு” என்ற வரி, படம் சக்திவேலையும் எதிரிகளையும் கேலியாகக் கேட்பது போல் மறுவிளக்கம் செய்யப்படுகிறது. மேலும், அஞ்சு வண்ண பூவே முதல் பாதியை வேட்டையாடுகிறது—இழப்பு மற்றும் ஏக்கத்தைப் பற்றிய ஒரு வலியான பாடல்: தோட்டம் எங்க, பூவும் எங்க, வாசம் எங்க… இந்தப் பாடல் படத்தின் ஆன்மா.
ஆனால் தக்ஸ்_லைஃப் அதன் ஆன்மாவை—உணர்ச்சிகரமான இடைவினையை—புறக்கணித்து, இரண்டாம் பாதியில் வெறுமையான வன்முறையை ஏற்றுக்கொள்கிறது. கமலின் தோற்றம், சண்டைக் காட்சிகள், கத்தல், ரயில் மற்றும் ஹெலிகாப்டர் கொலைகள்… இவர்கள் சுயநல மனிதர்கள், நாம் அவர்களை தொலைவில் இருந்து மட்டுமே புரிந்துகொள்ள முடியும். ஆனால், படம் சக்திவேலை ஆதரிக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறது. என்னால் முடியவில்லை. எனக்கு இன்னும் தேவைப்பட்டது. சகோதரர்-சகோதரி உறவு கருத்து படத்தின் பெரும்பகுதியில் புறக்கணிக்கப்பட்டு, பின்னர் அதன் தவறை உணர்ந்தது போல் தெரிகிறது.
சக்திவேலின் நிழலில் வளரும் அமரன் தனது ஆன்மாவை இழப்பது போல, படமும் இரண்டாம் பாதியில் துப்பாக்கிகள் மற்றும் வெடிப்புகளால் எங்களை கவர ஆவலாக உள்ளது. ஆனால், இந்த வன்முறைக் காட்சிகள் எதுவும் சக்திவேல் வீட்டிற்குள் என்ன தவறாகலாம் என்ற பதற்றத்தையும் எதிர்பார்ப்பையும் போல் பதிவாகவில்லை. காவல்துறை ஆற்றலற்றதாகத் தெரிகிறது; வெளிப்புற வில்லன்கள் பொருத்தமற்றவர்களாகத் தெரிகிறார்கள். அழியாத சக்திவேலுக்கு முன், மற்ற அனைவரும் மழுங்கியவர்களாகத் தெரிகிறார்கள். குண்டுகள் சக்திவேலின் உடலில் நுழைகின்றன, கைகால்கள் உடைகின்றன, அவனது முகம் ரத்தம் கசிகிறது—ஆனால், அதை உணர முடியவில்லை. ஏனெனில், படம் உள்ளுக்குள் வலிக்க மறந்துவிட்டது.
முப்பத்து ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன், இந்த இருவரும் இணைந்து ஒரு சிறந்த படத்தை வழங்கினர். அது கூட சக்திவேல் என்ற பெயரைக் கொண்ட ஒரு மனிதனைப் பற்றியது. அது கூட ஒரு பெண்ணை துஷ்பிரயோக இடத்திலிருந்து மீட்கும் காதலைப் பற்றியது. அது கூட தந்தையின் மரணத்தால் உடைந்த ஒரு மனிதனைப் பற்றியது. ஆனால், அந்தப் படம் ஒரு குறைபாடுள்ள மனிதனாக தனது கதாநாயகனைப் பார்த்தது. இந்த முறை, மீண்டும் இணைந்த படம் ஒரு குறைபாடுள்ள மனிதனைக் கொண்டிருக்கிறது, ஆனால் அவனை தவறு செய்யப்பட்ட கதாநாயகனாகப் பார்க்க முயல்கிறது. ஒருவேளை இதில் தான் எல்லா வித்தியாசமும் இருக்கிறது.
Dans Thug Life, le cinéma d’auteur indien atteint des sommets d’ambition sous la direction de Mani Ratnam, avec Kamal Haasan dans le rôle principal de Sakthivel. Ce film explore les thèmes philosophiques de la mort, de l’immortalité et de la trahison avec une intensité captivante, particulièrement dans sa première moitié. Sakthivel, un homme au sommet du pouvoir criminel, est hanté par la mort – ou, comme il l’appelle, « Yaman ». Ses proches, ennemis, et même la nature conspirent contre lui, tandis que l’idée d’une malédiction d’immortalité plane : perdre ceux qu’on aime et être traqué par les souvenirs (IMDb.com). Sur X (@ThugLifeFilm, 1er juin 2025), les fans saluent cette analyse cinématographique pour sa profondeur émotionnelle.
L’idée que l’ennemi de Sakthivel naît dans son imagination avant de devenir réalité est un coup de maître. Une réplique de Nasser – « Il organise un festin somptueux, mais caresse un démon à l’écart » – pourrait être le dialogue de l’année, capturant la paranoïa d’un homme puissant traqué par la peur de la trahison. Mani Ratnam excelle dans une scène clé : un dialogue en voiture entre Sakthivel et Amaran (Simbu), où ce dernier, assis à l’arrière, incarne une menace implicite. Cette psychologie des personnages évoque des références classiques comme Oedipe Roi ou Jules César, avec des échos d’Agatha Christie et d’Akira Kurosawa, maître admiré de Ratnam (Wikipedia.org). Ces éléments brillent dans une première moitié riche en mise en scène.
La collaboration entre Mani Ratnam et le chef opérateur Ravi K. Chandran offre des images inoubliables : le jeune Amaran, minuscule face à un décor grandiose ; un suicide capturé dans un miroir brisé, contrastant avec un père intact vu à travers un verre intact ; ou l’éclat dans les yeux d’Amaran regardant Indirani (Trisha). La bande originale de film d’A.R. Rahman sublime l’expérience : des titres comme Anju Vanna Poove hantent la première moitié avec leur mélancolie, tandis que Sugar Baby réinterprète ironiquement les désirs des personnages. Sur X (@ARRahmanFans, 3 juin 2025), les admirateurs louent cette bandes originales de films pour son rôle narratif.
Pourtant, Thug Life perd son âme dans une seconde moitié dominée par une violence creuse. Les scènes d’action – combats, cris, meurtres spectaculaires en train ou en hélicoptère – s’éloignent de l’intimité émotionnelle initiale. Sakthivel, présenté comme un héros blessé, devient distant, presque invulnérable, rendant difficile l’empathie. La police semble incompétente, les antagonistes extérieurs maladroits, et la relation frère-sœur, négligée, resurgit tardivement sans conviction. Comparé à Nayakan (1987), collaboration précédente entre Ratnam et Haasan, Thug Life échoue à humaniser son protagoniste, le dépeignant comme un héros malgré ses failles, là où Nayakan embrassait l’imperfection (FilmCompanion.in, 4 juin 2025).
En somme, Thug Life séduit par sa première moitié, portée par une psychologie des personnages complexe et une mise en scène somptueuse, mais déçoit par une seconde partie qui sacrifie l’émotion pour l’action. Les films d’action indiens comme celui-ci prouvent le talent de Mani Ratnam, mais laissent un goût d’inachevé. Pour en savoir plus, consultez IMDb.com.
