72 நாட்கள் நீண்ட ஒரு கனவு: பாரிஸின் ரத்த சரித்திரம் ‘பாரிஸ் கம்யூன்’
வரலாற்றின் பக்கங்களில் சில நிகழ்வுகள் வெறும் திகதிகளாகக் கடந்து போகும். ஆனால், சில நிகழ்வுகள் ஒரு கனவின் வடிவமாகவும், ஒரு தியாகத்தின் அடையாளமாகவும், ஒரு புரட்சியின் நெருப்பாகவும் என்றென்றும் நிலைத்து நிற்கும். அப்படியான ஒரு மகத்தான, ஆனால் இரத்தத்தில் தோய்ந்த சரித்திரம்தான் 1871-ல் நடந்த ‘பாரிஸ் கம்யூன்’. அது வெறும் 72 நாட்கள் மட்டுமே நீடித்த ஒரு தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசாங்கம்; ஒரு தோல்வியில் முடிந்த வெற்றி.
1870-ல் பிரான்சுக்கும், பிரஷ்யாவுக்கும் (ஜெர்மனி) இடையே நடந்த போரில் பிரான்ஸ் படுதோல்வி அடைந்தது. பாரிஸ் நகரம் எதிரிகளால் முற்றுகையிடப்பட்டது. மக்கள் பசியிலும், குளிரிலும் வாடினர். ஆனால், அவர்களை அதைவிட அதிகமாகக் காயப்படுத்தியது, அவர்களின் சொந்த அரசாங்கத்தின் துரோகம். பிரெஞ்சு அரசாங்கம், எதிரிகளிடம் சரணடைந்து, பாரிஸ் மக்களைக் கைவிட்டு வெர்சாய் (Versailles) நகருக்குத் தப்பி ஓடியது.
பாரிஸைக் காத்து நின்றது, அதன் சாதாரணத் தொழிலாளர்களையும், கைவினைஞர்களையும் கொண்ட தேசியப் பாதுகாப்புப் படை. அவர்களிடம் இருந்தது வெறும் வீரமல்ல, பாரிஸைக் காப்பதற்காக மக்களே பணம் திரட்டி வாங்கிய 400 பீரங்கிகள். மார்ச் 18, 1871 அன்று, விடியற்காலையில், வெர்சாய் அரசு தனது ராணுவத்தை அனுப்பி, மக்களின் கடைசிப் பாதுகாப்பு ஆயுதமான அந்தப் பீரங்கிகளைக் கைப்பற்ற முயன்றது.
மோண்ட்மார்ட் (Montmartre) குன்றுகளில் இந்தச் சதி நடந்தபோது, அதை முதலில் கண்டது பெண்கள்தான். அவர்கள் ஓடிவந்து பீரங்கிகளைச் சுற்றி மனிதச் சங்கிலியாக நின்றனர். ராணுவ வீரர்களை நோக்கி, “உங்கள் சொந்த சகோதரர்களையா சுடப் போகிறீர்கள்?” என்று அவர்கள் எழுப்பிய குரலில், ஒரு புரட்சியின் அறைகூவல் இருந்தது. அந்த வீரர்களின் கைகள் துப்பாக்கிகளை உயர்த்த மறுத்தன. அவர்கள் மக்களுடன் இணைந்தனர். அந்த விடியலில்தான் ‘பாரிஸ் கம்யூன்’ பிறந்தது.
சுதந்திரக் காற்றின் 72 நாட்கள்: ஒரு புதிய உலகின் உதயம்
அடுத்த 72 நாட்களுக்கு, பாரிஸ் ஒரு புதிய உலகமாக மாறியது. முதன்முறையாக, வரலாற்றில் சாதாரணத் தொழிலாளர்கள் தங்கள் தலைவிதியைத் தாங்களே எழுதிக்கொண்டிருந்தனர். நகர மன்றத்தின் (Hôtel de Ville) மீது பறந்த சிவப்புக்கொடி, ஒரு புதிய சமூகத்தின் பிறப்பை அறிவித்தது.
கம்யூனின் சாதனைகள், அந்தக் காலத்திற்கு மிகவும் புரட்சிகரமானவை:
மரண தண்டனை முற்றிலுமாக ஒழிக்கப்பட்டது.
முதலாளிகளால் கைவிடப்பட்ட தொழிற்சாலைகளைத் தொழிலாளர்களே ஏற்று நடத்த அதிகாரம் வழங்கப்பட்டது.
மதமும் அரசும் பிரிக்கப்பட்டு, மதச்சார்பற்ற கல்வி அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.
போரில் இறந்த வீரர்களின் துணைவிகள், அவர்கள் திருமணம் செய்துகொள்ளாவிட்டாலும், ஓய்வூதியம் பெறும் உரிமை பெற்றனர்.
வெதுப்பாகத் தொழிலாளர்களின் இரக்கமற்ற இரவு நேர வேலை தடை செய்யப்பட்டது.
பாரிஸின் தெருக்களில் அப்போது சுதந்திரக் காற்று வீசியது. மக்கள் அரசியல் விவாதங்களில் ஈடுபட்டனர். பெண்கள் ஆயுதம் ஏந்தினர். லூயிஸ் மிஷேல் (Louise Michel) போன்ற வீராங்கனைகள், தடுப்பரண்களில் (barricades) நின்று போரிட்டது மட்டுமல்லாமல், காயம்பட்ட வீரர்களுக்குச் சிகிச்சையளித்தும், மக்களுக்கு அறிவூட்டியும் கம்யூனின் ஆன்மாவாகத் திகழ்ந்தனர். அது மக்களின் அரசாக, மக்களுக்கான அரசாக இயங்கியது.
இரத்த வாரம் (La Semaine Sanglante): கனவு சிதைக்கப்பட்ட கதை
இந்தத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் எழுச்சி, ஐரோப்பாவின் பிற ஆளும் வர்க்கங்களை அச்சுறுத்தியது. வெர்சாய் அரசும், அதன் எதிரியான பிரஷ்ய அரசும் கைகோத்தன. மே 21 அன்று, வெர்சாய் ராணுவம் பாரிஸுக்குள் நுழைந்தது. அடுத்த ஒரு வாரம், பாரிஸின் தெருக்களில் ரத்த ஆறு ஓடியது. அதுவே “ரத்த வாரம்” என அழைக்கப்படுகிறது.
தெருவுக்குத் தெரு, வீட்டுக்கு வீடு தடுப்பரண்களை அமைத்துக் கம்யூனார்டுகள் (Communards) வீரத்துடன் போரிட்டனர். ஆனால், நவீன ஆயுதங்களைக் கொண்ட ராணுவத்தின் முன் அவர்களின் வீரம் எடுபடவில்லை. பெண்கள், குழந்தைகள், முதியவர்கள் எனப் பாரபட்சமின்றி பல்லாயிரக்கணக்கானோர் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர்.
கடைசிப் போர், பெர் லஷேஸ் (Père Lachaise) கல்லறையில் நடந்தது. அங்குள்ள ஒரு சுவரின் முன்பு, நூற்றுக்கணக்கான கம்யூனார்டுகள் நிறுத்தப்பட்டு, ஈவிரக்கமின்றிச் சுடப்பட்டனர். இன்றும் அந்தச் சுவர், ‘கம்யூனார்டுகளின் சுவர்’ (Mur des Fédérés) என அழைக்கப்பட்டு, உலகெங்குமுள்ள தொழிலாளர்களின் புனிதத் தலமாக விளங்குகிறது.
‘பாரிஸ் கம்யூன்’ உடல்ரீதியாக நசுக்கப்பட்டது. சுமார் 30,000 மக்கள் கொல்லப்பட்டனர். ஆனால், அதன் ஆன்மாவை அவர்களால் கொல்ல முடியவில்லை. அந்த 72 நாட்கள், “வேறொரு உலகம் சாத்தியம்” என்பதை நிரூபித்துக் காட்டியது.
கம்யூனின் அனுபவங்கள், கார்ல் மார்க்ஸ் முதல் லெனின் வரை, பிற்காலப் புரட்சியாளர்களுக்கு ஒரு முக்கியப் பாடமாக அமைந்தது. அது ஒரு தோல்விதான், ஆனால் எதிர்கால வெற்றிகளுக்கான விதைகளைத் தூவிச் சென்ற தோல்வி.
இன்றும், அடக்குமுறைக்கு எதிராகப் போராடும் ஒவ்வொருவருக்கும், பாரிஸ் கம்யூன் ஒரு அணையாத சுடர். அது 72 நாட்கள் மட்டுமே வாழ்ந்த ஒரு கனவு. ஆனால், அதன் எதிரொலி சரித்திரம் உள்ளவரை ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கும்.
மேலதிக புரிதலுக்கு —
பாரிஸ் கம்யூன் என்பது என்ன ?
பாரிஸ் க-ம்யூன் (Paris Commune) என்பது 1871-ம் ஆண்டு, பிரான்சின் தலைநகரான பாரிசில், தொழிலாளர் வர்க்கத்தால் நிறுவப்பட்ட ஒரு புரட்சிகர அரசாங்கமாகும். இது உலகின் முதல் பாட்டாளி வர்க்க அரசாங்கமாகக் கருதப்படுகிறது. 72 நாட்கள் மட்டுமே நீடித்தபோதிலும், இது உலக வரலாற்றில், குறிப்பாகச் சோசலிச மற்றும் கம்யூனிச இயக்கங்களில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
1870-ல் பிரான்சுக்கும், புருசியாவுக்கும் (தற்போதைய ஜெர்மனியின் ஒரு பகுதி) இடையே போர் மூண்டது. இப்போரில் பிரான்ஸ் படுதோல்வி அடைந்தது. பிரெஞ்சு பேரரசர் மூன்றாம் நெப்போலியன் சரணடைந்தார். இதைத் தொடர்ந்து பிரான்சில் குடியரசு அறிவிக்கப்பட்டது. ஆனால், புதிய அரசாங்கம் புருசியாவிடம் சமாதானப் பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபட்டு, பாரிஸ் நகரைக் கைவிடத் தயாரானது.
இதை எதிர்த்து, பாரிஸ் நகரத் தொழிலாளர்களும், தேசியப் பாதுகாப்புப் படையினரும் (National Guard) கிளர்ந்தெழுந்தனர். 1871, மார்ச் 18-ம் தேதி, அவர்கள் பாரிஸ் நகரத்தின் நிர்வாகத்தைத் தங்கள் கைகளில் எடுத்துக்கொண்டு, பாரிஸ் கம்யூனைப்(மக்கள் அரசாங்கத்தை ) பிரகடனப்படுத்தினர்.
நன்றி – சிவா சின்னப்பொடி ( பாரிஸ் ) https://www.facebook.com/share/p/1GMi9rHwyj/?mibextid=wwXIfr