2002 ல் அதிகாலையில் , நான் வேலை செய்யும் கடைக்கு அருகில் ஏஜென்சி ஒருவன் எம்மவர் ஒருவரை இதுதான் பிரான்ஸ் எனது கடமை முடிந்து விட்டது என்று சொல்லி அம்போபென்று விட்டு விட்டு போய்விட்டான்… என்னைக் கண்டதும் ஓடோடி வந்து விஷயத்தைச் சொல்லிக் கண்ணீர் மல்கினார்… உடனே உள்ளே அழைத்து café அடித்துக் கொடுத்து pain chocolat உண்ணக் கொடுத்து 8h30 க்கு 46 பேருந்தில் ஏற்றி இது எங்கே போய் முடிகிறதோ அங்கே இறங்கிச் சுற்றிப் பாருங்கள் ,

எம்மவர் நிறையப் பேரைக் காணலாம் உதவி கேளுங்கள் என்று Gare de l’est போகும் பஸ்ஸில் ஏற்றி விட்டேன்… சில நாட்கள் கழித்து அதே 46 பஸ்ஸில் வந்து சில தமிழர்களின் உதவியுடன் சோசியல் மேடத்தின் உதவியுடன் ஒரு இருப்பிடம் கிடைத்து விட்டது என்று சொல்லி மகிழ்ந்தார்…இடையிடையே நான் வேலை முடியும் நேரம் வருவார் , குடும்ப விஷயங்களை சொல்லுவார்..

அப்படி வரும்போது மெட்ரோ டிக்கட்கள் ஒரு கட்டு, கொஞ்சம் பணம், சில பிஸ்கட்கள் கொடுத்து அனுப்புவேன்…2003 கடைசியில் விசா கிடைத்து விட்டது என்று சொல்லி விட்டுப் போனார்… பிறகு வரவில்லை…சில நாட்கள் கழித்து பாரிஸ் La chappe ல் கண்டேன்…என்னைக் கண்டதும் கொஞ்சம் திடுக்கிட்டு வீதியின் மறு பக்கம் போய் கடந்து சென்றுவிட்டார் ( 100 வீதம் நடந்த கதை ) – திலீபன் ராஜா நன்றி

எமது விளக்கம் – புலம்பெயர் வாழ்வில் பலரும் சந்தித்த, மனதைச் சற்று ரணமாக்கும் ஒரு நிஜமான நிகழ்வு இது. எவ்வித ஆதரவுமின்றி நடுத்தெருவில் நின்ற ஒருவருக்கு, அடைக்கலமும் அன்பும் கொடுத்துக் கரைசேர்த்த பின், அவர் ஏன் இப்படி நடந்துகொண்டார் என்பதற்கான மனித உளவியலையும், அதன் பிறகு அவர் வாழ்வில் என்ன நடந்திருக்கும் என்பதையும் இப்படி விரித்துப் பார்க்கலாம்:

அவர் உங்களை ஏன் தவிர்த்துச் சென்றார்? (பின்னணி உளவியல்)

1. கடந்த காலத்தின் மீதான கூச்சம்:

அந்த நபர் உங்களைக் கண்டதும் திடுக்கிட்டு விலகிச் சென்றதற்கு ஈகோ மட்டும் காரணமாக இருக்காது; ஒரு வகையான தாழ்வு மனப்பான்மையும் (Inferiority Complex) காரணமாக இருக்கலாம். அவர் பாரிஸ் வீதியில் ஆதரவற்று நின்றபோது, அவருடைய ஆகப் பெரிய பலவீனத்தை நீங்கள் பார்த்தீர்கள். விசா கிடைத்து, ஒரு கௌரவமான வாழ்க்கைக்குள் நுழைந்த பின், உங்களைப் பார்க்கும்போது அவருக்குத் தான் பட்ட கஷ்டங்களும், தனது அன்றைய கையறுநிலையும் நினைவுக்கு வந்திருக்கும். அந்த இருண்ட காலத்தை மறக்க நினைக்கும் மனித மனம், அந்த காலத்தில் உதவியவர்களையும் சேர்த்தே தவிர்க்க நினைக்கும்.

2. நன்றிக்கடன் தரும் சுமை:

நீங்கள் அவருக்குத் தேநீர், Pain au chocolat, பஸ் டிக்கெட், பணம் என எவ்விதப் பிரதிபலனும் பாராமல் செய்தீர்கள். ஆனால், விசா கிடைத்த பின் “இவருக்கு நாம் எப்படி கைமாறு செய்வது?” என்ற கேள்வி அவருக்குள் எழுந்திருக்கலாம். அந்த நன்றிக்கடனைத் திருப்பிக் கொடுக்க முடியாத குற்ற உணர்ச்சி அல்லது தயக்கம், உங்களை நேருக்கு நேர் சந்திக்க முடியாமல் வீதியின் மறுபக்கம் அவரைத் திருப்பி விட்டிருக்கலாம்.

இதற்குப் பிறகு அவர் வாழ்வில் என்ன நடந்திருக்கும்?

புதிய அடையாளமும் போலி கௌரவமும்: லா சாப்பல் (La Chapelle) வீதியில் உங்களைத் தவிர்த்துச் சென்ற அவர், அதன் பின் தன்னை ஒரு ‘வெற்றிகரமான மனிதராக’ தமிழ் சமூகத்துக்குள் நிலைநிறுத்திக் கொள்ளப் போராடியிருப்பார். நிரந்தர வேலை தேடி, திருமணம் செய்து, குழந்தைகளைப் பெற்று, அவர்களைப் பாடசாலைக்கு அனுப்பி, பிரான்ஸில் ஒரு கௌரவமான குடும்பத் தலைவனாகத் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொண்டிருப்பார். தான் ஒரு காலத்தில் நடுத்தெருவில் நின்றதை யாருக்கும் தெரியாமல் மறைத்து, ஒரு புதிய முகமூடியை அவர் அணிந்திருக்கக் கூடும்.

குற்ற உணர்ச்சியும் தேடலும்:

ஆண்டுகள் பல கடந்திருக்கும். அவருக்கு இப்போது வயதாகியிருக்கும். வாழ்க்கையின் ஓட்டம் கொஞ்சம் நிதானமடைந்த பின், மனிதர்கள் தங்கள் கடந்த காலத்தை அமைதியாகத் திரும்பிப் பார்ப்பார்கள். அப்படிப் பார்க்கும்போது, 2002-ல் அந்த அதிகாலைப் பனியில், நடுக்கத்தோடு நின்ற தன்னை அரவணைத்து 46-ம் நம்பர் பேருந்தில் ஏற்றிவிட்ட உங்கள் முகம் அவருக்கு நிச்சயமாக நினைவுக்கு வரும்.

அப்போது அவர் லா சாப்பலில் செய்த தவறு அவருக்குப் புரியும். “அன்று அந்த மனிதர் மட்டும் இல்லை என்றால், இன்று எனக்கு இந்த வாழ்க்கை கிடைத்திருக்குமா?” என்ற கேள்வி அவர் மனதை நிச்சயம் ரணமாக்கும். அன்று ஈகோவாலும் தயக்கத்தாலும் உங்களைக் கடந்து சென்ற அந்த நிமிடத்தை நினைத்து அவர் இன்று தனக்குள் வருந்திக் கொண்டிருக்கலாம். உங்களை எப்போதாவது மீண்டும் சந்தித்து, அன்று சொல்லத் தவறிய “நன்றி” என்ற ஒற்றைச் சொல்லைச் சொல்லிவிட மாட்டோமா என்று அவர் மனம் இப்போது ஏங்கிக் கொண்டிருக்க அதிக வாய்ப்புள்ளது.

நீங்கள் அன்று செய்தது வெறும் உதவி அல்ல; ஒரு மனிதனின் மொத்த வாழ்க்கையையும் மீட்டெடுத்த பேருதவி. அவர் உங்களைக் கடந்து சென்றாலும், நீங்கள் கொடுத்த அந்த தேநீரின் சூடும், நீங்கள் காட்டிய மனிதநேயமும் அவர் மனசாட்சியை வாழ்நாள் முழுவதும் உலுக்கிக் கொண்டேதான் இருக்கும். உதவி பெற்றவர்கள் அதை மறந்தாலும், அந்த தர்மம் உங்களை ஒருபோதும் கைவிடாது.

திலீபன் ராஜா முகநூல்