சினிமாத் துறை குறித்து எனக்கு கடுமையான விமர்சனங்கள் உண்டு
(அரசியலுக்கு வரும் போது மட்டும் இன்னும் கடுமையாக விமர்சிக்க வேண்டியது தவிர்க்க முடியாதது – ஒரு சாட்டையடி பதிவு)

தமிழ்நாட்டு அரசியல் என்றால் “சினிமா + அரசியல்” என்ற இரட்டைப் படம் தான் முதல் காட்சி. ஹீரோக்கள் திரையில் “நான் மக்களுக்காக” என்று வசனம் பேசி, அரசியலுக்கு வந்தவுடன் “நான் மக்களுக்காகவே” என்று அதே வசனத்தை திரும்பத் திரும்ப பேசுகிறார்கள். ஆனால் திரையில் மட்டுமே ஹீரோயிசம் இருக்கும் என்பது போல், அரசியலில் அவர்களின் “சாதனை” பட்டியல் பெரும்பாலும்… வெற்று டப்பிங் மட்டுமே.

சினிமா: ஆபாசம், வன்முறை, பொறுக்கிக் கலாச்சாரத்தின் மெகா ஸ்டார்

சினிமா என்றால் என்ன? மக்களுக்கு கல்வி? கலாச்சாரம்? இல்லை.
அது ஒரு பெரிய “சீரழிவு நுகர்வுக் கலாச்சார” ஏற்றுமதி நிறுவனம்.
ஒரு படம் வெளியானால் போதும் – ஆபாசம், வன்முறை, பெண்களைப் பொருட்டாக மதிக்காத பொறுக்கி கலாச்சாரம், “ஹீரோ” என்ற பெயரில் எல்லாவற்றையும் செய்யலாம் என்ற மெசேஜ் எல்லாம் மக்கள் மனதில் விதைக்கப்படும்.

இந்தத் துறையில் உள்ள பெரும்பாலானோர் கறுப்புப் பணத்தின் “முதலைகள்”.
ஊதியத்தில் பாதியை கறுப்புப் பணமாக வாங்கி, அதை மீண்டும் சினிமாவில் முதலீடு செய்து, மீண்டும் கறுப்புப் பணம் உற்பத்தி செய்து… இது ஒரு அழகான சுழற்சி. மாஃபியா கும்பல்கள் இங்கு நிதி மூலதனமாக இருக்கின்றன. ஒரு படம் வெற்றி பெற்றால் தான் அந்தத் துறையில் உள்ள அனைவருக்கும் சம்பளம் வரும். தோற்றால்? அடுத்த படம்.

பெண்களுக்கு எதிரான அத்துமீறல்கள் – சங்கங்கள் மௌனம்

ஒரு நடிகை பாலியல் அத்துமீறலைப் பற்றி வாய் திறந்தால் என்ன ஆகும்?
அந்தத் துறையில் உள்ள எல்லா சங்கங்களும் கை கோர்த்து அந்தப் பெண்ணை “பாய்க்கட்” செய்யும்.
கதாநாயகர்கள்? அவர்கள் “ஹீரோ” என்பதால் பேச மாட்டார்கள்.
சங்க நிர்வாகிகள்? அவர்களுக்கு “பொறுப்பு” என்ற வார்த்தையே தெரியாது.

கேரளாவில் ஹேமா ஆணையம் கொடுத்த அறிக்கையைப் படித்தாலே தெரியும் – சினிமாவில் பெண்களுக்கு என்ன நடக்கிறது என்று. ஆனால் தமிழ் சினிமா? இன்னும் “ஹீரோயின்” என்ற பெயரில் அவர்களை பொம்மையாகவே வைத்திருக்கிறது. ஊதியத்தில் கதாநாயகருக்கும் கதாநாயகிக்கும் உள்ள வேறுபாடு? அது ஒரு பெரிய “கறுப்புப் பண” இடைவெளி.

அரசியலுக்கு வரும் ஹீரோக்கள் – என்ன சாதனை?

சினிமாவில் இருந்து அரசியலுக்கு வருபவர்கள் பெரும்பாலும்:
“நான் மக்களுக்காக” என்று டப்பிங் செய்து வசனம் பேசி வருகிறார்கள்.
ஆனால் தங்களின் சொந்தத் துறையில் என்ன சாதனை செய்தார்கள்?

• பெண்களுக்கு எதிரான அத்துமீறல்களுக்கு எதிராக ஒரு வார்த்தை பேசினார்களா?
• தொழிலாளர்களின் உரிமைகளுக்கு குரல் கொடுத்தார்களா?
• கறுப்புப் பணம், மாஃபியா ஆதிக்கம் குறித்து ஒரு வார்த்தை பேசினார்களா?

இல்லை. அவர்கள் திரையில் மட்டுமே “நீதிபதி” ஆகிறார்கள். அரசியலில் வந்ததும் அதே ஸ்கிரிப்ட் தான் – யாரோ எழுதிக் கொடுத்த வசனத்தை டப்பிங் செய்வது.

சினிமா மூலம் ஆபாசம், வன்முறை, பொறுக்கிக் கலாச்சாரத்தை மக்களுக்கு “கற்றுக் கொடுத்த” இவர்கள், அரசியலில் என்ன “நல்ல விஷயம்” செய்யப் போகிறார்கள்? ஒரு சில நல்ல படங்களைத் தவிர்த்து, பெரும்பாலான படங்கள் மக்களுக்கும் சமூகத்துக்கும் என்ன பயனைத் தந்துள்ளன?

சாட்டை முடிவு (சாட்டையுடன்)

சினிமா ஹீரோக்கள் அரசியலுக்கு வரும் போது ஒரு விஷயம் மட்டும் உறுதி:
திரையில் அவர்கள் “மக்கள் தலைவர்” ஆகலாம்.
ஆனால் நிஜத்தில் அவர்களின் சொந்தத் துறையில் கூட அவர்கள் ஒரு சாதாரண “தொழிலாளரின்” பிரச்சினையை கூட தீர்க்க முடியவில்லை.

எனவே அரசியலுக்கு வரும் முன்…
முதலில் உங்கள் சொந்தத் துறையில் உள்ள ஆபாசம், வன்முறை, பாலியல் அத்துமீறல், கறுப்புப் பணம் ஆகியவற்றை சுத்தம் செய்யுங்கள்.

அப்போது தான் நாங்கள் உங்களை “ஹீரோ” என்று அழைக்க முடியும்.
இப்போதைக்கு… நீங்கள் வெறும் “டப்பிங் ஆர்ட்டிஸ்ட்” தான்.

(இந்தப் பதிவு என் தனிப்பட்ட கருத்து. சினிமாவில் உள்ள நல்லவர்களுக்கு என் மரியாதை உண்டு. ஆனால் உண்மையை மறைக்க முடியாது.)